....nad balami z handlowcami. W Gabinecie Wspomnień jedna z utworzonych tam scenografii przywołuje fantastyczne wspomnienia związane ze stołówką „Unimy”, czyli z miejscem gdzie odbywały się huczne zabawy.

Witano tam Nowy Rok i świętowano Dzień Handlowca przypadający 2 lutego. Oprowadzając wycieczki po społemowskim muzeum, zwykłam mówić: za chwilę północ wybije, strzelą korki od szampana i będziemy bawić się do rana. Bowiem we wspomnianej stołówce unimowskiej organizacja i obsługa spotkań biesiadno-tanecznych należała do zadań priorytetowych. Pani Jadwiga Biziuk, ówczesna kierowniczka placówki gastronomicznej, wspomina, że w czasie karnawału musiała nieźle się nagimnastykować, by sprostać wyzwaniu i tak ustawić grafik, by wszyscy byli zadowoleni. Wiadomo, nie tylko „Społem” się tam bawiło, inne zakłady pracy również, a nawet młodzież podczas studniówek. Do obowiązków kierowniczki należało ustalenie menu oraz określenie liczby gości. Osobiście wielokrotnie uczestniczyłam w organizowanych w stołówce zabawach i tak jak większość pracowników musiałam dokonywać wyboru - czy będę bawiła się na sylwestra, czy też na Balu Handlowca. Tu od razu przyznaję, że jako panna wybierałam pierwszy termin, ale jako matka i żona - drugi. W sylwestra wszyscy chcieli się bawić, więc jako rodzice preferowaliśmy prywatki, natomiast na czas Balu Handlowca dziadkowie byli niezastąpieni i zawsze nie odmawiali pomocy i z radością przytulali wnuka. Jak wspomniałam, święto handlowców przypadało na początku lutego, ale zabawa odbywała się wcześniej lub później. Warunkiem był wolny termin uzgodniony z Panią Jadzią Biziuk.

Taki niezapomniany bal z moim udziałem odbył się chociażby 14 stycznia 1989 r.{akeebasubs !*}

{/akeebasubs}{akeebasubs *}  Mam z tego okresu zapamiętaną pewną zabawną sytuację. Do fryzjera byłam umówiona na godzinę 11.00. Gdy weszłam do Praktycznej Pani, na krzesełkach siedziało już kilka osób. Na szczęście Pani Hania – mistrzyni grzebienia, gdy tylko mnie zobaczyła zaprosiła do myjki i szybciutko umyła mi głowę, założyła turban z ręcznika i wskazała wolne krzesełko. Moje szczęście trwało tylko chwilkę, bowiem podzieliłam los innych pań, którym myto głowy i takim sposobem zmuszano do czekania. Wreszcie zasiadłam w fotelu, a zwinne ręce wyczarowały fantastyczną fryzurę, że natychmiast wybaczyłam mistrzyni grzebienia podstęp związany z zatrzymaniem klienta. Zostałam pięknie uczesana i w podskokach wróciłam do domu. Na bal pojechaliśmy taryfą, bo padał deszcz, a przecież moją fryzurę miały podziwiać koleżanki. Sala była pięknie przystrojona, stoły uginały się od jadła i napojów. W tamtych czasach pito wódkę i przepijano białą lub czerwoną oranżadą. Ja, korzystając z zamieszania, wlewałam sobie do kieliszka oranżadę i ze wszystkimi wznosiłam toast. Byłam pewna, że nikt nie odkryje mojego podstępu, gdy jednym haustem opróżniłam naczynie. Wszyscy zagryzali, zapijali a ja nic. Zauważyła to koleżanka i zażartowała, że mnie takiej nie znała. Ja na to, że po pierwszym nie zagryzam. Za chwilę mój kieliszek napełniono przeznaczonym do toastów napojem i widząc, że się ociągam komentowano, że muszę wypić na drugą nóżkę, bo będę kulawa. Nie miałam wyboru, postąpiłam tak jak wcześniej z oranżadą i jednym łykiem połknęłam palącą ciecz. Wytarłam usta i z uśmiechem, ku wielkiemu zdziwieniu znajomych, z butną miną oznajmiłam, że po drugim też nie zagryzam. Ale gdy podano flaczki, to się do nich tak dorwałam, że do dziś pamiętam ich wspaniały smak.

Wypraw na Bal Handlowca było wiele i każdą miło wspominam. Naprawdę potrafiliśmy się świetnie bawić, a taniec kotylionów był jednym z punktów imprezy. Otóż każda osoba wchodząc otrzymywała strojnie ozdobioną cyferkę i potem te cyferki wzywano parami na środek i poddawano tanecznemu szaleństwu. Mnie w parze przypadł kolega Pan Igor Sołoniewicz. Miał piękny garnitur i wówczas modną koszulę non iron, mówiło się że ubrał się w ojra ojra. Wytrwaliśmy cały blok taneczny, ale gdy po wariacjach mój tancerz zdjął marynarkę, jego koszula z niebieściutkiej przemieniła się w granatową. Faktycznie była z dobrego materiału, bo się nie gniotła, ale minusem było to, że nie przepuszczała powietrza. Kolejnym punktem tanecznych spotkań był wybór Króla i Królowej balu. W 1986 r. jednogłośnie tym tytułem zostali uhonorowani Danuta Koebecke i Bogusław Palmowski. Wprawdzie nigdy nie zostałam Królową Balu, ale za to wybrano mnie Królową Obiektywu, a zdjęcie, na którym roześmiana i przez męża przytulana z 1989 r. nadal zdobi Gabinet Wspomnień. Wszystkie taneczne zabawy wspominam z wielkim rozrzewnieniem są one nie tylko dla mnie miłym wspomnieniem. Po takich społemowskich zabawach zwykliśmy mawiać: społem społem, ale się nie wyspołem (spałem, spałem, ale się nie wyspałem).

Grażyna Saj-Klocek{/akeebasubs}