Pomimo mrozu - niedużego, ale nie dla kogoś, kto kilka godzin tkwi tam niemal bez ruchu - drobny handel trwa.

Przydaje się on tym, którzy także pod koniec listopada odwiedzając swoich bliskich zmarłych chcą zapalić im zakupioną przy cmentarzu lampkę. Jeden z właścicieli kilku stanowisk zakończył działalność, odchodząc - jak słyszałam - definitywnie na emeryturę, jednak kilka osób jeszcze działa zatrudniając pracowników na dniówki. I taką właśnie osobą była moja rozmówczyni. Nie narzekała na mróz i pracę - sama się na nią godzi, ale nie może zrozumieć tego, czemu w powiatowym mieście, przy sporym i wciąż rosnącym cmentarzu, który odwiedzają szczytnianie rozsypani teraz po całej Polsce i Europie, albo goście przybywający tu z powodu pogrzebu znajomych, kuzynów, są skazani na takie azjatyckie widoki{akeebasubs !*}

{/akeebasubs}{akeebasubs *}: prymitywne stoiska uleputane z tego, co było pod ręką, pod nikłymi daszkami, które chronią co najwyżej przed słabym słońcem lub niedużym opadem, gdzie sprzedawcy stoją na gołej, mokrej lub marznącej polepie i odgradzają się od zimnego powietrza tylko dzięki wielu warstwom ciepłej odzieży lub skryciu się w zimnym wnętrzu busa - swojego magazynu. Osoby pracujące tam wprost nazywają takie obrazki dziadostwem i podejrzewają, że takie warunki ze strony miasta i zarządu cmentarza dają tylko w Szczytnie. Liczą zatem na to, że nowe władze miejskie coś i w tej kwestii ruszą do przodu. Nie pragną dużo, ot prostego, ale murowanego domku - „szeregowca” przy parkingu, w którym mogliby usiąść jak ludzie, ogrzać się choćby „farelką”. O kanalizacji i bieżącej wodzie na razie nawet nie marzą. Przecież od tych stanowisk - mówiła mi moja rozmówczyni - też pobierane są przez miasto opłaty handlowe, podobnie jak na targowicy. A cóż dostają za to w zamian?

(lik){/akeebasubs}