Emil Kopkow należał na początku XX w. do najbogatszych mieszkańców Szczytna. Był właścicielem dwóch hoteli i jako pierwszy w mieście mógł się poszczycić posiadaniem samochodu. Przez wiele lat należał do rady miejskiej, parafialnej i powiatowej. Ciężko doświadczyły go wydarzenia I wojny światowej, na której zginęli jego dwaj synowie, a większy z hoteli przy głównym skrzyżowaniu spalili Rosjanie. Trzeci syn zapisał się w historii niechlubnie, jako gestapowiec i zbrodniarz wojenny.
WNUK PRUSKIEGO OFICERA
Emil Heinrich Kopkow urodził się 23 sierpnia 1858 roku w Olszynach, gdzie jego ojciec Rudolf Kopkow był właścicielem gospody. Dziadek Emila - Carl Friedrich Kopkow - służył w armii pruskiej jako zawodowy oficer. Brał udział w wojnie z Napoleonem. Zmarł w 1858 roku w Jerutkach. Dwaj starsi bracia Emila prowadzili gospody w Jerutach i Chochole. Natomiast Emil ukończył dwuklasową szkołę w Olszynach. Później został czeladnikiem w sklepie kolonialnym małżeństwa Sareyka. Po przejściu przez Sareyka na emeryturę, Kopkow przejął jego biznes, który pod jego zarządem rozwijał się na tyle dobrze, że mógł on sobie pozwolić na zakup znajdującego się przy głównym skrzyżowaniu budynku, w którym prawdopodobnie w 1910 roku otworzył Hotel Kopkow. Następnie, za namową burmistrza Meya, kupił od rodziny Bienwald w pobliżu dworca kolejowego parcelę, na której wybudował swój drugi hotel. 19 kwietnia 1894 roku ożenił się z Marthą Evą Spode (20.12.1873 Nidzica - 1945 Detmold).{akeebasubs !*}
Aby zapoznać się z pełną treścią artykułu zachęcamy
do wykupienia e-prenumeraty.
WŁAŚCICIEL PIERWSZEGO SAMOCHODU
Z czasem Kopkow stał się jednym z najbogatszych mieszkańców Szczytna oraz od 1908 roku właścicielem pierwszego samochodu w mieście. Jako że nie posiadał prawa jazdy to samochodem kierował szofer. 20 stycznia 1910 roku Emilowi Kopkowowi urodził się syn Horst, późniejszy gestapowiec, łowca szpiegów i zbrodniarz wojenny.
Około 1912 roku Kopkow dostał zlecenie na odnowienie rowu granicznego od Kłajpedy do Iłowa. Prace zakończono wiosną 1914 roku. Na skutek wybuchu wojny strona rosyjska nie uiściła swojej części zapłaty. Kopkow dochodził jej jeszcze po wojnie, ale wówczas Rosjanie stwierdzili, że powinien się zwrócić ze swoimi roszczeniami do Polski i Litwy.
TRAGEDIA I WOJNY ŚWIATOWEJ
Na początku sierpnia 1914 roku Kopkow został powołany do wojska, a jego auto zostało skonfiskowane przez niemieckie dowództwo. Pod koniec sierpnia 1914 roku główny hotel Kopkowa zniszczyli żołnierze rosyjscy. Jeszcze 25 sierpnia 1915 roku Kopkow zapraszał na otwarcie świeżo wyremontowanego i zbudowanego 30 lat wcześniej hotelu przy ulicy Dworcowej. Świadczy to o tym, że początkowo nie myślał o zakończeniu hotelarskiej działalności. Zamierzał odbudować zniszczony hotel, zabrakło mu jednak środków i 1 marca 1916 roku sprzedał hotel znajdujący się w pobliżu dworca. Pod wpływem śmierci na wojnie dwóch najstarszych synów zrezygnował z odbudowy i w 1918 roku również ten hotel sprzedał Maxowi Hornowi, który odbudował go. Od 3 lipca 1922 roku, kiedy został oficjalnie otwarty, nosił on nazwę „Berliner Hof”.
DYPLOM OD BURMISTRZA
Jeszcze w trakcie I wojny światowej Kopkow zaangażował się w budowę drogi z Marksewa do Opukla. Był wieloletnim członkiem rady miejskiej, powiatowej i parafialnej. W 1921 roku otrzymał od szczycieńskiego magistratu podpisany przez burmistrza Meya dyplom uznania za zaangażowanie w powstanie gazowni, kanalizacji oraz oczyszczalni ścieków. Emil Kopkow zmarł w Szczytnie 28 września 1924 roku. Trumna z jego ciałem wystawiona została w kościele ewangelickim przed ołtarzem. Pochowany został na cmentarzu ewangelickim. Jego nagrobek został po wojnie rozbity. Znajdowały się na nim imiona i nazwiska jego dwóch poległych w trakcie I wojny światowej synów. Na cmentarzu tym zachował się jednak krzyż na grobie jego matki Auguste Kopkow z domu Mager (21.05.1822 - 9.6.1891)
Witold Olbryś{/akeebasubs}