25 kwietnia 1892 roku otwarto w Szczytnie prywatną szkołę dla chłopców, którą kierował nauczyciel Rhein. Szkoła ta była nastawiona na naukę na poziomie gimnazjalnym. 1 października 1909 roku przejęło ją miasto, które powołało Miejskie Gimnazjum Realne w stanie organizacji.
LEKCJE W DOMU RZEŹNIKA
Do czterech klas uczęszczało wówczas 65 uczniów. W szkole nauczało czterech nauczycieli, którymi kierował Schmadalli. W kwietniu 1913 roku gimnazjum zostało podporządkowane prowincjonalnemu kolegium szkolnemu, a dyrektorem placówki mianowano dr. Waltera z Gliwic, pod którego zarządem pracowało już siedmiu nauczycieli, uczących 135 uczniów. W 1921 roku uczniów było już 247. Pierwszy „roczny egzamin” odbył się tu w marcu 1914 roku. W 1918 roku kierowanie szkołą objął Bunnemann, za którego czasów placówkę przekształcono w ogólnokształcącą. Uczono tu między innymi języka francuskiego, angielskiego i łaciny. Przed wojną pomieszczenia lekcyjne mieściły się w domu rzeźnika Guni. Po wojnie część klas znajdowała się w domu Digneß oraz w należącym do miasta budynku na rogu ulicy Cesarskiej (Polskiej) i Schlachthofstraße (Wasińskiego). Szkoła korzystała z sali gimnastycznej seminarium nauczycielskiego. W Wielkanoc 1922 roku odbył się pierwszy egzamin ukończenia szkoły. Zajęcia odbywały się też w sąsiednim, zajmowanym przez lokatorów budynku. Biblioteka była rozproszona i częściowo przechowywano ją w magazynie.{akeebasubs !*}
Aby zapoznać się z pełną treścią artykułu zachęcamy
do wykupienia e-prenumeraty.
NA MURACH SEMINARIUM NAUCZYCIELSKIEGO
W 1923 roku z inicjatywy burmistrza Ernsta Meya miasto kupiło od pruskiego urzędu skarbowego zniszczony w trakcie wojny budynek byłego seminarium nauczycielskiego. W latach 1923-1924, dzięki uzyskaniu pomocy z funduszu odszkodowań wojennych, na starych murach wzniesiono, według koncepcji Augusta Wieganda, okazały budynek. 20 listopada 1924 roku Reformowane Gimnazjum Realne zostało uroczyście otwarte. Szkole nadano imię Paula von Hindenburga. Pierwszym dyrektorem gimnazjum był Bunnemann, który w 1929 roku został przeniesiony na Zachód. Zastąpił go dr Max Meyhöfer z Królewca.
ZAMIAST SIĘ UCZYĆ, KOPALI OKOPY
W trakcie II wojny światowej w budynku mieszkali przesiedleni Niemcy oraz przez jakiś czas siedzibę miała w nim jednostka wywiadu. Od lata 1944 roku mieścił się w nim szpital polowy. Uczniowie przeniesieni zostali do baraków znajdujących się przy fabryce listew Andersa, biblioteki i sali posiedzeń w ratuszu. W styczniu 1945 roku budynek został ponownie zrujnowany. Gdy do Szczytna zaczęła zbliżać się Armia Czerwona, nauczyciele i uczniowie wcieleni zostali do Volkssturmu. Zamiast nauką zajmowali się kopaniem okopów. 19 stycznia 1945 roku szkoła została ostatecznie zamknięta.
Witold Olbryś
