Otrzymałem zaproszenie do Chaty Mazurskiej na „Szopkę bardzo kulturalną na piętnaście postaci, jeden głos żeński i dwie ręce”. Zaproszenie podpisane przez Annę Bogusz - prezesa Towarzystwa Przyjaciół Szczytna, ale także autorkę, reżyserkę, scenografkę i wykonawczynię przygotowanego widowiska.

Uwiodła mnie tytułowa informacja, że będzie to szopka bardzo kulturalna. Wszak niedawno pisałem o ewidentnym chamstwie noworocznego, telewizyjnego przekazu, a tu proszę... Odtrutka! Jak tu nie pójść i nie poddać się kuracji odchamiającej? Poszedłem. Zanim opiszę swoje wrażenia, kilka słów o Ani Bogusz, której wszechstronny talent znam i podziwiam od wielu lat. Ania jest zawodowym lalkarzem, a także instruktorem teatralnym. Ma za sobą znaczącą praktykę w znakomitym teatrze lalkowym RABCIO, w podhalańskiej Rabce-Zdrój. Na Mazurach podjęła pracę instruktora w Środowiskowym Domu Samopomocy w Piasutnie. Ze swoimi podopiecznymi prowadziła, między innymi, zajęcia plastyczne. I tutaj miałem okazję docenić jej talent. Wielokrotnie byłem jurorem w dorocznych konkursach plastycznych niepełnosprawnych artystów. Ileż to razy my oceniający, wskazując prace do nagrody, dowiadywaliśmy się z załączonych dokumentów, że owe znakomite dzieła wykonano pod opieką instruktorki Anny Bogusz! Chapeau bas. A teraz kilka słów o tym, co miałem okazję zobaczyć i usłyszeć w Chacie Mazurskiej. Ania wykonała 16 znakomitych kukiełek przedstawiających popularne szczycieńskie postacie. Nie wymienię wszystkich z braku miejsca, ale wspomnę, że nie zabrakło pani burmistrz i pana starosty, a pośród innych barwnych postaci zwracały uwagę lalki parodiujące fotografika Huberta Jasionowskiego z fotoaparatem, muzyka Aleksandra Tomaszczyka z błyszczącym, srebrnym saksofonem, a także ukrytego pod bujnym, czarnym zarostem Pawła Grzegorczyka.{akeebasubs !*}

{/akeebasubs}{akeebasubs *}  Co do mnie, to nikt mnie nie uprzedził, że także zobaczę swoją postać na scenie. Kiedy pokazano brodatą kukiełkę w kapeluszu, do głowy mi nie przyszło, że to ja i dopiero reakcja widzów siedzących obok uświadomiła mi, że spotkał mnie zaszczyt obejrzenia swojej karykatury w jakże zacnym towarzystwie innych wielce szacownych kukieł.

Jeśli chodzi o autorkę spektaklu, to „człowiek orkiestra” jest określeniem zbyt skromnym, aby oddać ogrom jej możliwości. Zaprojektowała i sama wykonała kilkanaście lalek. Zrobiła to znakomicie, ale to jej zawód. Podobnie jak scenografia. Natomiast wielce zachwyca mnie, że napisała jakże długi, zabawny tekst, znakomicie zrymowany i dopasowany do popularnych melodii. Ponadto każdej z postaci użyczyła własnego głosu, perfekcyjnie zmieniając jego brzmienie. O profesjonalnej animacji już nie wspomnę. Nie mam pojęcia, jakim sposobem wystarczyły jej tylko dwie ręce. Jestem zachwycony. Natomiast odnośnie wymienionej w tytule kulturalności widowiska, to mam pewne zastrzeżenia. Tutaj muszę autorce zarzucić jej nadmiar. Tekst Ani jest utworem pozbawionym cienia złośliwości. Choć zabawny i dowcipny, to nikomu z prezentowanych postaci nie czyni najmniejszej krzywdy. A chciałoby się usłyszeć o tym i owym coś choćby troszeczkę wrednego. No, ale co można na to poradzić, skoro scenariusz napisała poetka dobra i życzliwa, kochająca świat i ludzi.

Na zakończenie dodam, że autorka nie zrymowała nic o sobie, choć literacka formuła szopki dopuszcza taką możliwość. Zatem ja uzupełnię jej utwór własną okolicznościową fraszką „O Ani”:

Warto postawić na NIĄ Nawet złotego dukata Bo też CZYM CHATA BOGATA? ANIĄ!

Andrzej Symonowicz{/akeebasubs}