1 kwietnia 1873 roku dowództwo okręgowe i garnizon zostały przeniesione do Olsztyna. Szczytno ponownie, tym razem aż na trzynaście lat, zostało pozbawione wojska, które nie mogło tu stacjonować z powodu braku koszar.
BUDOWA KOSZAR
Wcześniej żołnierze rozlokowani byli na kwaterach w prywatnych mieszkaniach. Miasto, widząc w obecności wojska szansę rozwoju gospodarczego, kupiło grunt i rozpoczęło na własny koszt budowę koszar. 31 marca 1886 roku do nowo wybudowanych koszar przybył batalion fizylierów z 3. Wschodniopruskiego Regimentu Grenadierów nr 4. 1 lutego 1890 roku do tego batalionu trafił nowy karabin (po jednym na kompanię) Gewehre, model 88. Był to pierwszy niemiecki karabin zasilany amunicją elaborowaną prochem bezdymnym. 1 kwietnia 1890 roku do szczycieńskich koszar wprowadzili się wschodniopruski strzelcy.
ZANIM STRZELCY TRAFILI DO SZCZYTNA
Strzelcy pojawili się w armii brandenburskiej na przełomie XVII i XVIII wieku. Ich zadaniem było zabijanie wrogich oficerów i zwiadowców. Formację tę docenił król pruski Fryderyk Wielki. Już na początku toczonej w latach 1740-1742 wojny śląskiej z myśliwych i synów leśników utworzono sześćdziesięcioosobowy oddział, który miał iść przed kolumnami wojska. 15 czerwca 1744 roku Fryderyk Wielki wydał rozkaz o utworzeniu korpusu strzelców (Feldjägerkorps), którzy w zamian za dobrą służbę mogli liczyć na stanowiska w administracji leśnej. {akeebasubs !*}
Aby zapoznać się z pełną treścią artykułu zachęcamy
do wykupienia e-prenumeraty.
WBREW KRÓLEWSKIEJ WOLI
W 1808 roku utworzony został Ostpreußische Feldjäger-Bataillon, jednak początkowo stacjonował on w Mittenwalde, a później w latach 1810-1815 we Frankfurcie nad Odrą. W 1809 roku strzelcy trafili pod dowództwo swojego późniejszego patrona, generała majora Yorcka. W 1812 roku wraz z armią pruską wzięli udział w wojnie z Rosją jako sojusznicy napoleońskiej Francji. W tym samym roku na konferencji w Taurogach generał Dybicz skłonił generała Yorka do porzucenia Francuzów i przejścia na stronę rosyjską. Yorck zrobił to wbrew woli króla pruskiego, który się wahał i obawiał zwycięstwa Napoleona. Był to początek wojny 1813-1815, w trakcie której walczyli wschodniopruscy strzelcy.
NADANIE SZTANDARU
15 czerwca 1815 roku król pruski Fryderyk Wilhelm III nadał wschodniopruskim strzelcom sztandar. Jego poświęcenie odbyło się 24 października 1815 roku w katedrze w Quedlinburgu. Sztandar utrzymany był w czarno-białej kolorystyce.
W 1815 roku Wschodniopruski Batalion Strzelców zaczął stacjonować w Królewcu. W 1816 roku przeniósł się do Gołdapi, a w 1817 roku do Kętrzyna. W latach 1815-1821 batalion przyjął nazwę 1. Jäger-Bataillon (Ostpreußisches).
W CZASIE POWSTAŃ
Wschodniopruscy strzelcy po raz pierwszy pojawili się na terenie powiatu szczycieńskiego w maju 1831 roku. W związku z powstaniem listopadowym strzegli południowej granicy powiatu szczycieńskiego i piskiego. 10 czerwca 1831 roku, w Kleszewie pod Pułtuskiem, dowodzący walczącymi z powstańcami wojskami rosyjskimi feldmarszałek Dybicz zmarł na cholerę. Jego ciało zostało przetransportowane do Dłutowa w powiecie piskim, gdzie na 20 czerwca 1831 roku na 6 tygodni zostało (w związku z kwarantanną rosyjskiego konwoju przewożącego ciało) złożone w tymczasowym grobowcu i było pilnowane przez 4. Jäger-Kompanie. W listopadzie 1831 roku strzelcy wrócili do kętrzyńskich koszar.
18 października 1861 roku batalion brał udział w koronacji Wilhelma I w Królewcu.
W latach 1848-1884 batalion stacjonował w Braniewie. W trakcie powstania styczniowego wschodniopruscy strzelcy ponownie strzegli granicy na terenie powiatu szczycieńskiego i piskiego. Batalion wziął udział w wojnie z Austrią w 1866 roku.
Witold Olbryś{/akeebasubs}