Pod koniec 1915 roku w ramach szczycieńskiego batalionu strzelców sformowano 2. kompanię rowerową, która od 6 listopada 1915 roku do końca wojny podlegała pod 17. Dywizję Landwehry, z którą cały czas przebywała na Wschodzie.
.jpg)
KOMPANIA ROWEROWA
Do końca 1917 roku kompania ta znajdowała się nad Jeziorem Narocz. Od lutego do listopada 1918 roku brała udział w walkach w zachodniej Rosji. Później pełniła rolę policji w Łotwie i Estonii. W połowie 1917 roku do batalionu dodano 2. kompanię karabinów maszynowych wyposażoną w lekkie karabiny (MG 08/15). W 1917 roku batalion otrzymał mieszany pluton lekkich wyrzutni min i granatników.
Zanim szczycieński batalion trafił na front do Włoch walczył z partyzantami na Litwie w okolicach Szawle i Janiszki. Od połowy grudnia 1917 roku do 24 stycznia 1918 roku w ramach Dywizji Strzelców walczył w północnych Włoszech. Po czterotygodniowym szkoleniu w Alzacji brał udział w walkach w północnej Francji.{akeebasubs !*}
Aby zapoznać się z pełną treścią artykułu zachęcamy
do wykupienia e-prenumeraty.
MIESZKAŃCY DZIERGAJĄ SKARPETY
.jpg)
W trakcie I wojny służącym na froncie żołnierzom batalionu starali się pomagać mieszkańcy powiatu. W 1915 roku w Sedańsku nauczyciel Rischa zebrał na wełnę dla żołnierzy 59 marek. Dorośli robili wieczorami w szkole na drutach skarpety, które miały zostać wysłane do batalionu. W trakcie I wojny światowej w głównym szczycieńskim batalionie poległo 59 oficerów i 656 strzelców.
REZERWOWY BATALION STRZELCÓW
2 sierpnia 1914 roku został sformowany w Olsztynie 1. (Wschodniopruski) Rezerwowy Batalion Strzelców. W batalionie tym początkowo służyli żołnierze, którzy odbyli służbę wojskową w Szczytnie w latach poprzedzających wybuch wojny. W jego skład wchodziły cztery kompanie. W lutym 1915 roku dodano 1. kompanię karabinów maszynowych, którą wyposażono w zmodyfikowane, rosyjskie karabiny. W październiku 1916 roku utworzono 2. kompanię karabinów maszynowych, a w 1918 roku - pluton z lekkimi moździerzami i granatnikami. Od początku wojny do 28 maja 1915 roku, będąc w składzie I Korpusu Rezerwowego, batalion wziął udział w bitwach pod Gąbinem, Tannenbergiem, nad jeziorami mazurskimi oraz w walkach na Litwie i w Kurlandii. Od 20 października 1917 roku do listopada 1918 roku batalion wchodził w skład Rezerwowej Dywizji Strzelców. Brał udział w walkach w północnych Włoszech i w północnej Francji. W trakcie wojny poległo 15 oficerów i 896 strzelców tego batalionu.
ŚMIERTELNY POSTRZAŁ
.jpg)
16 grudnia 1918 roku oba bataliony, w skład których wchodziły dwa sztaby, osiem kompanii strzelców, cztery kompanie karabinów maszynowych i dwie kompanie rowerowe, znalazły się z powrotem w Szczytnie. Wkroczyły do miasta z czarno-biało-czerwonymi flagami radośnie witane przez mieszkańców. Następnego dnia pod pomnikiem poległych w wojnie francusko-pruskiej odbyło się oficjalne powitanie. Po burmistrzu Meyu i komendancie batalionu głos zabrał kapitan Frank, któremu ktoś z Rady Żołnierskiej kilkukrotnie przerwał. Gdy żołnierz ten wszedł na cokół pomnika, kilku strzelców ruszyło, by go z niego zdjąć. Wówczas powstało zamieszanie i jeden ze strzelców oddał strzał, w wyniku którego śmiertelnie raniona została mała dziewczynka. Po tym wydarzeniu strzelcy zostali przez Radę Żołnierską rozbrojeni. Natomiast Rada Żołnierska i milicja ludowa zostały rozbrojone przez ochotników z oddziału strzelców Gertha, którzy przybyli z Pasymia w nocy z 7 na 8 lutego 1919 roku. Sprawca śmiertelnego postrzału był sądzony w Olsztynie i ostatecznie uniknął większych konsekwencji.
Witold Olbryś{/akeebasubs}