Długowieczność zapisana w genach

Zobacz opinie

Zofia Zajączkiewicz od trzech lat należy do elitarnego klubu stulatków. To najstarsza obecnie mieszkanka powiatu. W swoim bogatym życiorysie ma m.in. działalność w Armii Krajowej, za którą została skazana po wojnie na trzy lata więzienia. Odziedziczone po przodkach dobre geny pozwoliły jej przetrwać trudne momenty i dożyć sędziwego wieku. Wychowała troje dzieci, a dziś pozostaje pod opieką najmłodszego syna, Józefa, emerytowanego komendanta straży pożarnej.

Długowieczność zapisana w genach — Pani Zofia podczas obchodów swoich setnych urodzin

PATRIOTYCZNE TRADYCJE

Zofia Zajączkiewicz jest obecnie najstarszą mieszkanką powiatu. W listopadzie skończyła 103 lata. Pochodzi z rodziny o bogatych tradycjach patriotycznych. Przyszła na świat w 1914 r. w Charkowie. Po zakończeniu I wojny światowej jej ojciec, należący do carskiej gwardii honorowej, udał się do Polski, gdzie wstąpił w szeregi Wojska Polskiego. W 1920 r. uczestniczył w wojnie polsko – bolszewickiej, a następnie służył w Korpusie Ochrony Pogranicza na wschodnich rubieżach Rzeczpospolitej.{akeebasubs !*}

Aby zapoznać się z pełną treścią artykułu zachęcamy
do wykupienia e-prenumeraty.

{/akeebasubs}{akeebasubs *} Po odbyciu służby wraz żoną oraz dwojgiem dzieci – Zofią i jej młodszym bratem Jerzym, osiedlił się w Łodzi. Pracował tam w Banku Gospodarstwa Krajowego. Dzięki dobrej sytuacji materialnej rodziny, Zofia mogła podjąć naukę w elitarnym Gimnazjum im. Cecylii Waszczyńskiej. Mając 16 lat wstąpiła do Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej (tzw. Sodalicji Mariańskiej). Po uzyskaniu świadectwa maturalnego działała w środowiskach wiejskich. Podjęła decyzję o rozpoczęciu studiów socjologicznych na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu.

POWOJENNE LOSY

Wszystkie jej plany i marzenia zniweczył wybuch II wojny światowej. Wysiedlona z Łodzi rodzina trafia do Warszawy. Zofia wstępuje tam w szeregi Armii Krajowej, zostając łączniczką. W 1942 r. poślubia poznanego jeszcze w Łodzi Tadeusza Zajączkiewicza. Ze względu na konspiracyjne powiązania, młodzi małżonkowie osiedlają się w położonym niedaleko od Warszawy Zalesiu Górnym. Tam przeżywają powstanie warszawskie oraz koniec okupacji. W 1945 r. wracają do Łodzi, gdzie na świat przychodzi ich pierworodny syn Marek. Wkrótce Zofia, za swoją działalność w AK, zostaje skazana przez stalinowskie władze na trzy lata więzienia. Po zwolnieniu wraz z mężem i synkiem osiedla się w Lubinie. Tam rodzi kolejne dzieci – Teresę i Józefa. Jej mąż pracował jako lekarz weterynarii, ona z kolei zajmowała się prowadzeniem domu oraz wychowywaniem pociech. - Oboje rodzice angażowali się w pomoc potrzebującym z Lubina i okolic Polakom, a także Łemkom i Romom – mówi syn pani Zofii, Józef, emerytowany komendant powiatowy i wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Szczytnie i Olsztynie.

POD OPIEKĄ SYNA

W 1979 r. została wdową i zamieszkała sama. W 2000 r. przeniosła się do Szczytna. Jeszcze trzy lata temu z pomocą syna chodziła do kościoła. Teraz nie pozwala jej już na to zdrowie . - Moja służba przy mamie jest całodobowa – mówi Józef Zajączkiewicz, który sam zajmuje się mamą. Swoją długowieczność zawdzięcza ona najprawdopodobniej dobrym genom. Jej dziadek dożył bowiem 96 lat. Prowadziła też aktywny tryb życia, uprawiając w młodości gimnastykę. - Mama zawsze promieniowała głębią swojego matczynego serca i prospołeczną postawą wobec bliźniego – charakteryzuje panią Zofię jej syn.

(ew)