KLUB WIOŚLARSKI
Szczytno, jak wszyscy wiemy, położone jest nad dwoma jeziorami, które dawały doskonałą okazję do uprawiania sportów wodnych. Przed wojną działały tu dwa związane z wodą kluby sportowe.
Szczycieński Klub Wioślarski założony został 24 czerwca 1916 r. z inicjatywy Maxa Kuschela, nauczyciela miejscowego seminarium nauczycielskiego i Otto Scheumanna. W zebraniu założycielskim pod przewodnictwem starosty Posera brało udział 15 osób. Założenie klubu wiązać chyba można z kupnem przez miasto w trakcie wojny od Lasów Państwowych Jeziora Długiego (Domowego Dużego). Początkowo klub nosił nazwę „Der Ruderverein Masovia”, dosyć szybko zmienioną na „Der Ruderverein Ortelsburg”. Pierwsze łodzie dostarczone zostały dzięki pomocy klubów z Berlina, Halle i Hamburga. Na klub darowiznę w wysokości 15 tys. marek przekazał też R. Anders. Natomiast firma (tartak) Fechner zbudowała przy brzegu dużego jeziora szopę na łodzie. Szczycieńskie jeziora były dla miejscowych wioślarzy zbyt ciasne, zbudowano, więc przystań żeglarską w lesie miejskim przy Jeziorze Łęsk. W 1920 r. wzniesiono nad Jeziorem Nidzkim w Rucianem nowoczesny hangar, a właściwie domek na klubowe łodzie. Od tej pory wioślarze ze Szczytna mogli pływać niemalże po całych Mazurach. W 1923 r. hangar spłonął. 27 sierpnia 1924 r. otwarto w Rucianem nową przystań, tym razem z dwunastoma miejscami do spania i pokojem dziennym.{akeebasubs !*}
Aby zapoznać się z pełną treścią artykułu zachęcamy
do wykupienia e-prenumeraty.
NOWA PRZYSTAŃ
Również w Szczytnie wybudowano nową przystań, którą otwarto 26 sierpnia 1920 r. Był to dobrze zachowany barak szpitalny, który klub kupił i całkowicie przebudował, między innymi dodano mu wówczas wieżę. Mieścił hangar na łódki i kajaki. Obok znajdował się niewielki „basen portowy” oraz drewniany pomost. Pierwszym prezesem klubu był starosta Poser, po nim funkcję tę pełnili burmistrzowie: May i Armgardt. Ostatnim prezesem był nadinspektor miejski Schumann. Klub współpracował z Gimnazjum Hindenburga oraz ze szkołą podoficerską. W 1939 r. posiadał łódź wyścigową, trzy kajaki dwuosobowe, 7 czteroosobowych oraz nieokreśloną dokładnie liczbę kajaków jednoosobowych. W 1939 r. liczył on 400 członków.
Działająca po wojnie na terenie przystani harcerska drużyna wodna przy pomocy nielegalnie podłożonego ładunku wybuchowego dokonała demontażu betonowych umocnień basenu. Po usunięciu betonów ułożono tory, po których przesuwano łódkę z hangaru do wody. Jeszcze w latach czterdziestych spora część przystani została rozebrana. Został tylko hangar. Pod koniec lat czterdziestych hangar wraz z basenem przejęła szkoła i utworzono tu Bazę Sportów Wodnych.
MIEJSKIE KĄPIELISKA
W Szczytnie nad Jeziorem Długim (Domowym Dużym) istniały dwa kąpieliska. Pierwsze z nich, wojskowe znajdowało się za półwyspem, na końcu Bartnej Strony. W 1889 r. urządzenia kąpieliska spłonęły, a następnie zostały odbudowane. Kąpielisko po wojnie było w dobrym stanie, dewastacji uległo dopiero w latach sześćdziesiątych.
Drugie kąpielisko znajdowało się na lewo od budynku klubu wioślarskiego. Zbudowano je w trakcie I wojny światowej lub zaraz po jej zakończeniu. Składały się na nie drewniane przebieralnie i ławki, od których do wody odchodził drewniany płot. W okresie międzywojennym w Szczytnie funkcjonowało Towarzystwo Pływackie (Der Schwimmverein „Masovia” Ortelsburg). Towarzystwo to oprócz pływania prowadziło również działalność kulturalną. Wystawiało między innymi sztuki teatralne.
SZCZYCIEŃSCY HOKEIŚCI
Zimą członkowie klubu pływackiego jako oddzielny klub sportowy grali w hokeja. Dodać tu można, że w Szczytnie istniały dwa kluby hokejowe, drugi funkcjonował przy Gimnazjum Hindenburga. Oba kluby rozgrywały mecze na poziomie prowincji i musiały mierzyć się z reprezentacjami takich miast jak Olsztyn czy Królewiec. Szczycieńscy hokeiści należeli do najlepszych w Prusach Wschodnich. W 1939 r. klub liczył około 200 członków.
Pod koniec lat trzydziestych jeziora miejskie były coraz mocniej zanieczyszczone. Dlatego w trakcie wojny wykopano w Młyńsku staw, który pełnił rolę kąpieliska miejskiego. Planowano tu wybudować również infrastrukturę kąpieliskową w postaci łaźni.
Witold Olbryś{/akeebasubs}