...i kalendarzyki – pamięci pomocniki. Pamięć ludzka jest ulotna i często miewamy amnezję, nie pamiętamy np. jak nazywa się spotkana, a dawno nie widziana osoba.

Wówczas mówimy o niej „no, ta..., mam na końcu języka”. Bywa też i tak, że ktoś wmawia nam, że gdzieś razem byliśmy, a my doskonale wiemy, że na pewno nas tam nie było, ale nie umiemy tego udowodnić. Czyli potrzebne nam jest alibi. Czasem oglądam paradokumentalne programy w telewizji i słyszę, że dana osoba ma odpowiedzieć, co robiła konkretnego dnia, o konkretnej godzinie. O dziwo, „śpiewa jak z nut”. Uważam, że alibi powinno być wiarygodne. Nikt z nas tak od razu bez zastanowienia i bez „ściągawki” nie jest w stanie odpowiedzieć, co robił np. 24 marca 2019 r. Po pierwsze nie mamy pojęcia jaki to był dzień tygodnia, musimy to sprawdzić. Ja sprawdzę to w prosty sposób, zajrzę do kalendarzyka i będę wiedziała, co robiłam rok temu. Otóż była to niedziela i obok daty w małej kratce widnieje taki zapis: „ Z B. u E. 10 km po lesie. Wieczorem DD z B.” Wyjaśnienie notatki jest takie: Razem z koleżanką Bożenką pojechałyśmy samochodem do mieszkającej w Wawroch Eli i chodziłyśmy po lesie, szukając wiosny. Miałam włączone Endomondo, stąd 10 km. Wieczorem „zrobiłyśmy” Duże Domowe. Należę do osób, które od lat prowadzą zapiski w typowych, kieszonkowych kalendarzykach i na każdy dzień mam ewentualne alibi. Czytając zaś zapiski, od razu jestem w stanie przywołać smak i zapach danego dnia. Widzę nas jak wędrujemy w słoneczną, marcową niedzielę po leśnych drogach, a Ela pokazuje tropy zwierząt, zdradza gdzie gniazdo uwiły czarne bociany. Nawet teraz słyszę klangor żurawi oraz krzyk gęsi lecących nad Dużym Domowym.

Tak działa moja wyobraźnia po przeczytaniu z pozoru nic nieznaczącego zapisu. W torebce noszę zawsze dwa kalendarzyki: aktualny i z minionego roku. Natomiast te, już nieaktualne odkładam na dno szuflady. Na potrzeby tego felietonu wyciągnęłam wszystkie i na długi czas utknęłam w przeszłości. Na dodatek wygrzebałam też pamiętniki, które prowadziłam od 1977 r. aż do 1980 r. Fajnie jest tak pogrzebać w przeszłości i poczytać wspomnienia. Ostatnio na jednym ze spotkań, takich po latach, doszło do drobnego spięcia. Rozmawiałyśmy o moich wizytach u dziewczyn mieszkających w internacie przy ul. Mickiewicza w Szczytnie, które bardzo często odwiedzałam. {akeebasubs !*}

{/akeebasubs}{akeebasubs *} Przypomniałam jednej z nich, że po powrocie z domu przywoziła chleb i smalec. Ona się tego wyparła z całą stanowczością twierdząc, że musiałam ją z kimś pomylić, bo nigdy nie przywoziła takich smakołyków. Niby błahostka, ale wywołała spór. Żeby go rozstrzygnąć wyciągnęłam pamiętnik i pokazałam czarno na białym, że odrabiałyśmy zadania z matematyki, zajadając chleb ze smalcem przywieziony właśnie przez wymienioną z imienia i nazwiska „zapominalską” koleżankę. Roześmiała się, podnosząc do góry ręce w geście poddania, ale natychmiast się odgryzła mówiąc: „Widocznie za krótko siedziałaś w tapczanie”. A tego epizodu już z kolei ja nie chciałam pamiętać, bo mnie do internackiego tapczanu przed kontrolą schowały i troszkę przydusiły. Gdy przechodzę obok pustego obecnie budynku internatu, to zawsze słyszę nasze śmiechy, pamiętam wygłupy i widzę siebie siedzącą w internackiej stołówce i piszącą maturę. Bo wprawdzie w internacie nie mieszkałam, ale tam miałam pisemne egzaminy z polskiego i matematyki. Lubię wspominać, a moje pamiętniki oraz kalendarzyki ułatwiają mi to. Teraz zajrzę do mojego kalendarzyka i sprawdzę, co zapisałam przy dacie 22 lutego 2020 r.

Zapis jest niecodzienny i brzmi tak: Traska śl. J.Chr. Paska. Tłumaczenie jest proste. Otóż miałam urlop i po narciarskim szusowaniu na Małym Cichym odwiedziłam przyjazną i zawsze życzliwą koleżankę mieszkającą w Wodzisławiu. Poszłyśmy na spacer, który ja nazywam: Traska śladami Jana Chryzostoma Paska. Wiedzie ona z Wodzisławia do kościółka w Mieronicach, w którym 4 IV 1667 r. pamiętnikarz epoki baroku właśnie Jan Chryzostom Pasek brał ślub z Anną Remiszewską-Łącką. Po obfotografowaniu upamiętniających ten fakt pamiątek poszłyśmy do Olszówki, gdzie mieszkał i tworzył autor słynnych „Pamiętników”. Spacer śladami takiego twórcy wskazany, a że w pewnym momencie zaczęło padać i przemieniłam się w mokrą wydrę, to już tego w swoim kalendarzyku nie zapisałam, ale przysięgam - wielką frajdę miałam. Mam nadzieję, że gdy ponownie zawitam do Wodzisławia, to „Traska śladami Jana Chryzostoma Paska” zostanie wytyczona i wydrami oznaczona.

Grażyna Saj-Klocek{/akeebasubs}