W pierwszej części wspomnień Tadeusz Petrykowski, absolwent Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących w Szczytnie, opisywał lata swojej nauki oraz pierwszą pracę. W części drugiej koncentruje się na początkach swojej drogi zawodowej w Rejonie Energetycznym.

WOJSKO I TECHNIKUM

Wkrótce i mnie powołano do wojska. Służbę odbyłem w formacji lotnictwa – obsługa techniczna samolotów. Po jej zakończeniu wróciłem do pracy w Rejonie. Dowiedziałem się, że renomowane Technikum Energetyczne w Warszawie prowadzi naukę w systemie zaocznym. Dostałem zgodę i skierowanie od dyrektora Zakładu Energetycznego w Olsztynie na rozpoczęcie w nim nauki. Zaliczono mi wszystkie przedmioty ogólnokształcące. Pozostałe, zawodowe, zdawałem po dwa semestry w ciągu jednego. W roku 1956 ukończyłem technikum z wynikiem bardzo dobrym. Uzyskałem zawód technika elektryka oraz pochwałę i nagrodę – talon na motor IFA 350. Był to mój pierwszy sukces w energetyce zawodowej.

POWOJENNE LATA I ODBUDOWA

Pierwszym kierownikiem i organizatorem energetyki w Szczytnie był technik Kazimierz Żugaj, którego w kwietniu 1945 r. starosta powiatowy z Mławy skierował do uruchomienia miejskiej elektrowni o mocy kilkudziesięciu kW. Stopniowo zasilane były w energię niektóre obiekty użyteczności publicznej, domy mieszkalne, oświetlenie uliczne. Maj 1945 r. należy uznać za początki powstania po II wojnie światowej energetyki zawodowej w Szczytnie.{akeebasubs !*}

Pionierami w uruchamianiu elektrowni i odbudowie zniszczonych urządzeń oraz linii energetycznych byli: Bolesław Pawłowski z Chorzel (brygadzista), Marian Stępowski, Eugeniusz Ladziński, Władysław Kosiński (brygadzista) i Stanisław Wojtal.

Były to najtrudniejsze lata, brakowało wszystkiego – materiałów, narzędzi, transportu i ludzi z kwalifikacjami. Ci, którzy je mieli, przekazywali tę wiedzę innym i tak rodzili się przyszli fachowcy - brygadziści, kierownicy posterunków energetycznych, jednym słowem kadry Rejonu. Do tych ludzi i ja niedługo dołączyłem.

W 1951 r. następuje reorganizacja energetyki na Mazurach. Powstają rejony sieciowe. Do organizacji Rejonu w Szczytnie powołano Czesława Gólcza. Trwała wtedy odbudowa i remonty linii SN-15 kV, 3 kV w Szczytnie oraz 0,4 kV oraz sieci transformatorowych w mieście i na wsi. Rejon w Szczytnie swoim obszarem obejmował powiaty: Szczytno, Nidzica, Biskupiec oraz miasto i gminę Olsztynek. Posiadał placówki (obecnie posterunki energetyczne) w Nidzicy, Biskupcu, Olsztynku, Pasymiu, Wielbarku, Dźwierzutach.

POWRÓT W RODZINNE STRONY

Po prawie dziesięciu latach pracy w Rejonie, w 1958 r. z najbliższymi powracamy w rodzinne strony. Żegnam miasto mojej młodości – Szczytno. Po wyjeździe, rozpocząłem pracę w Elektrociepłowni Ostrołęka, w sekcji zabezpieczeń elektrycznych. Było to moje marzenie – poznałem sieci energetyczne, ich budowę, urządzenia przesyłowe, projektowanie itd. Studiowałem dalej zaocznie.

Od znajomego inżyniera dowiedziałem się, że istnieje możliwość zatrudnienia w Warszawie na budowie powstającej Elektrowni Warszawa – Siekierki. Skorzystałem z tej możliwości, bo miałem bliżej na uczelnię, zaoszczędzę na dojazdach i liczyłem, że być może w przyszłości dostanę mieszkanie w stolicy.

W tym czasie zaprzyjaźniłem się z kolegą, który wraz z rodzicami został wywieziony w głąb Rosji. Jego ojciec zginął w Katyniu. Mój kolega wraz z matką po latach wrócił do Polski. Po dłuższej znajomości i wspólnym zamieszkiwaniu, czekając na budujące się mieszkanie na Sadybie w Warszawie, zaprosiłem go do odwiedzenia mojego budowanego domu w Rzekuniu i obchody zwycięskiej bitwy gen. Bema pod Ostrołęką w 1831 r. Wtedy poznałem swoją przyszłą żonę, Urszulę, a Zenek był świadkiem na naszym ślubie.

Jeszcze zanim moja przyszła żona zdała maturę, spotkało ją wielkie nieszczęście. Najpierw młodo umarła jej mama, a rok później tata. Wychowywała ją ciocia, siostra mamy. Urszula miała zdolności muzyczne i plastyczne, jednak o studiach nie mogła marzyć. Wiedziałem, że będzie bardzo dobrą żoną i nie pomyliłem się.

(cdn.)

Tadeusz Petrykowski{/akeebasubs}