17 sierpniu 1939 roku szczycieński batalion opuścił swoje koszary i wraz z całą 11. (Wschodniopruską) Dywizją Piechoty został skierowany w rejon Nidzicy, gdzie według oficjalnych zapowiedzi miały się odbyć manewry z okazji 25. rocznicy bitwy pod Tannenbergiem.
ZAMIAST NA MANEWRY, POSZLI NA WOJNĘ
23 sierpnia 1939 roku starosta Wiktor von Poser objeżdżał wraz z generałem Wilhelmim i kilkoma oficerami szczycieńskiego batalionu, którzy brali udział w bitwie pod Tannenbergiem, pole bitwy. Złożono wieńce na cmentarzach w Łynie i Orłowie. W Łyńskim Młynie delegacja odwiedziła szczycieński batalion, który zamiast na manewry trafił ostatecznie na wojnę.
1 września 1939 roku batalion przekroczył granicę Polski na południowy wschód od Nidzicy i wziął udział w ataku na Mławę. Następnie dotarł do Warszawy (Pragi). Kampanię polską zakończył, docierając do linii demarkacyjnej na Bugu. Stamtąd został przetransportowany koleją do rejonu Remscheid. W kampanii francuskiej początkowo razem z 11. (Wschodniopruską) Dywizją Piechoty był rezerwą zgrupowania armii. Później przez Maubeuge i Cambrai dotarł do Lille, gdzie brał udział w walkach. Następnie ścigając Francuzów dotarł do Amiens. Później w pobliżu Saumur przeprawił się przez przez Loarę. Z Thouars dywizja trafia do Bordeaux, którego okolice miała zabezpieczać. Batalion został wówczas rozmieszczony między Roquefort a Mont de Marsan, a następnie w St. Jean de Luz. W marcu 1941 roku wrócił do Prus Wschodnich w okolice poligonu w Stabławkach.{akeebasubs !*}
Aby zapoznać się z pełną treścią artykułu zachęcamy
do wykupienia e-prenumeraty.
WALKI W ZWIĄZKU RADZIECKIM
22 czerwca 1941 roku batalion ruszył z rejonu Szyłokarczma (niem. Heydekrug) do ataku na Związek Sowiecki. Większość 11. Dywizji Piechoty podlegała AOK 16. Grupy Armii Północ. W 1941 roku batalion brał udział w ataku na sektor Mszaga, natarciu na Wołchow oraz w walkach o Dorpat. W okresie od stycznia do maja 1942 roku był częścią kotłów Wołchow i Pogostje. Od maja do grudnia prowadził walki obronne na przyczółku Kirishi, następnie zajął pozycję w lesie i przy nasypie kolejowym nad Kusinką. Od stycznia do sierpnia 1943 roku brał udział w bitwach obronnych pod Sinjawino, nad Jeziorem Ładoga. Od 2 października 1943 roku nosił nazwę I. (Jager) Bataillon Grenadier-Regiment 2.
Od września do stycznia 1944 roku szczycieńscy żołnierze walczyli w rejonie Słuck-Kołpino i nad Newą na południe od Leningradu. W lutym batalion oczyszczał z Rosjan zachodni brzeg Jeziora Pejpus. Przechodząc po skutym lodem jeziorze służący w nim żołnierze zdobyli wyspę Piirissaar. Od marca do sierpnia batalion brał udział w walkach nad Narwą.
UROCZYSTOŚĆ W HOTELU BERLINER HOF
20 czerwca 1944 roku batalion obchodził swoje 200-lecie. 1 i 2 lipca 1944 roku stowarzyszenie byłych żołnierzy batalionu zorganizowało w hotelu Berliner Hof uroczyste obchody, w których wzięła również udział niewielka delegacja przybyła z frontu wschodniego, pod przewodnictwem majora Roberta Bergera. Uroczystość zakończyła się odwiedzinami cmentarzy w Łynie i Orłowie.
W ANGIELSKIEJ NIEWOLI
Od października 1944 roku do maja 1945 roku batalion walczył w Kurlandii. 8 maja jego resztki (6 oficerów i 355 żołnierzy) przetransportowano trałowcem M 3 z Lipawy do Neustadt koło Lubeki. W okolicach Eutin w Holsztynie batalion dostał się do angielskiej niewoli. Po 6 tygodniach jednostkę rozformowano a oficerów i żołnierzy zwolniono. W trakcie II wojny światowej poległo 41 oficerów, w tym dowódca, a także 1078 żołnierzy batalionu.
Witold Olbryś{/akeebasubs}